من که بادیدن این عکس ازطرفی ترسیدم!وازجهت دیگرگفتم خدایامارهای دنیائی که اینقدروحشتناک اند پس وای به حال آخرتمان بااین همه گناهان بزرگ.

مگرکه عفوبخشایش خداشامل حال مابشه! 

جابر بن عبد الله انصارى يار باوفاى پيامبر(ص) و شيفته حق وپاسدار جان بركف اسلام حدود پانزده سال قبل از هجرت در مدينه ودر خانوادهاى محترم، از خاندان «خزرج» متولد شد. پدر جابر«عبد الله بن عمرو» از نخستين كسانى است كه قبل از هجرتپيامبر(ص) از مكه به مدينه، اسلام را پذيرفت. او تمام زندگىاشرا وقف گسترش اسلام كرده بود. و بيش از صد سال داشت. در جنگ بدرشركت كرد و در جنگ احد به درجه رفيع شهادت دستيافت. نام مادرجابر «نسيبه» بود و دختر، عقبه بن عدى به شمار مىآمد.

جابر در عصر پيامبر(ص) عنصرى پاك، مجاهدى مخلص و صحابى رسولخدا(ص) شمرده مىشد و همراه پيامبر(ص) در 19 غزوه شركت كرد.امام باقر(ع) فرمود: از جابر بن عبد الله انصارى شنيدم كهمىگفت:از رسول خدا(ص) در مورد سلمان پرسيدم، فرمود: سلمان درياى علمو معرفت است كه نمىتوان به آخر آن رسيد. سلمان داراى علمگذشته و آينده است. خداوند دشمن دارد، كسى را كه با سلماندشمنى كند و دوست دارد آن را كه با سلمان دوستى ورزد. عرض كردم در باره ابوذر غفارى، مقداد، و عمار ياسر چه مىفرمايى؟حضرت پاسخ را تكرار كرد. از محضر رسول خدا(ص) بيرون آمدم، تااين چهار تن (سلمان، ابوذر، مقداد، عمار ياسر) را ديدار كنم وبه آنها بشارت دهم. وقتى از حضور رسول خدا(ص) حركت كردم،فرمود: «الى يا جابر و انت منا، ابغض الله من ابغضك و احب مناحبك» اى جابر، تو از خاندان ما هستى، خداوند دشمن دارد آنرا كه با تو دشمنى ورزد و دوست دارد آن را كه با تو دوستىكند.

از ويژگيهاى جابر بن عبد الله انصارى وصيت پر راز و رمز رسولخدا(ص) به اوست. اين امر شگفتانگيز بيانگر مقام ارجمند وشخصيت عظيم جابر است. رسول خدا(ص) به جابر فرمود: «اميد آناست كه عمر طولانى كنى تا فرزندى از من را كه از نسل حسين(ع)است و محمد نام دارد، ببينى كه علم دين را مىشكافد و تشريحمىكند. وقتى او را ملاقات كردى، سلامم را به وى برسان.

از گفتار و روش جابر و قراين بسيار استفاده مىشود كه جابر بنعبد الله انصارى، بعد از رحلت پيامبر(ص)، هيچگاه به راه ديگراننرفت و با كمال شهامت در خط راستين اسلام پابرجا ماند. و ازافراد نادرى است كه فراز و نشيبها وى را نلغزاند. ابو زبيرمكى مىگويد: جابر را ديدم بر عصايى تكيه داده، از كوچههاىمدينه عبور كرد، به محل اجتماع مردم مدينه آمد و گفت: «على خير البشر فمن ابى فقد كفر، معاشر الابصار ادبوا اولادكمعلى حب على.» على(ع) بهترين انسانهاست، پس هركس منكر اينموضوع شود، راه كفر پيموده است. اى مردم مسلمان مدينه،فرزندان خود را بر اساس دوستى و عشق على(ع) تربيت كنيد، هر كسمانع از آن شد، بنگريد كه مادرش چگونه او را زاده است. (اصالتخانوادگى ندارد.) «ابو زبير» مىگويد: از جابر پرسيدم:على(ع) چگونه شخصى بود؟ جابر ابروانش را كه روى چشمانش افتاده بود، بالا زد و گفت:على(ع) بهترين افراد بشر در روى زمين بود. در زمان رسولخدا(ص) هرگاه مىخواستيم منافقان را بشناسيم، معيار ما ارتباطبا على(ع) بود. يعنى هر كه با على(ع) رابطه خوبى نداشت، منافقبود و هر كه روابط خوبى با حضرت داشت، مسلمان حقيقى بود.

تلاش بىوقفه از ويژگيهاى جابر بود در نشر افكار و فرهنگامامان(عليهم السلام) در زمانى كه دشمنان براى پوشاندن فرهنگاهلبيت(عليهم السلام) تلاش مىكردند، جابر گاه براى دريافتحديثىاز پيامبر(ص) از مدينه به سوى شام (با وسايل آن زمان) حركتمىكرد. در مورد وثاقت جابر، امام باقر(ع) فرمود: «جابر هرگزدروغ نمىگويد.» در اين باره، تاريخنويسان گفتهاند: «و كانمن المكثرين فى الحديث، الحافظين للسنن.» جابر در نقل گفتارو فرهنگ اسلام بسيار كوشا بود و از پاسداران سنتهاى اسلام بهشمار مىآمد.

بعضى از دانشمندان و سيرهنويسان، تاويل معناى آيه (ان الذىفرض عليك القرآن لرادك الى معاد) را به رجعت جابر با امامزمان حضرت مهدى(ع) مربوط مىدانند. شايد رسول خدا(ص) يا يكى ازامامان(عليهم السلام) با خواندن آيه فوق به جابر بشارت داد كه،هنگام ظهور حضرت مهدى(ع) زنده مىشوى; از ياران نزديك و مخلصآن حضرت خواهى بود و در تثبيت و گسترش حكومت جهانى آن حضرتنقش بسزايى بر عهده خواهى داشت.

آنچه بر شهرت جابر افزود و نام او را جهانى و جاودانه ساخت،اين بود كه در روز اربعين سال 61 هجرى، به عنوان «نخستينزيارتكننده مرقد شريف امام حسين(ع)، به كربلا آمد و به زيارتپرداخت.» پيوند مقدس و مخلصانه با امام حسين(ع) به وى رنگحسينى داد و او در كنار امام حسين(ع) بر قله رفيع جهان و زمانقرار گرفت; زيرا زيارت او زيارتى معمولى نبود، بلكه زيارتىسياسى و انقلابى و پايهگذار شكستن زرق و برق طاغوت زمان(يزيد) و طاغوتهاى ديگر بود. اين زيارت چون پتكى بر سريزيديان و بردگان زر و زور فرود آمد. گويا خداوند مىخواست تاجابر در پرتو نور حسينى در همه جا حضور يابد و شيوهاش، الگويىبراى مسلمانان راستين گردد.

«عطيه عوفى» مىگويد:من با جابر بن عبد الله انصارى به زيارت قبر حسين(ع) رفتم.وقتى به كربلا رسيديم، جابر نزديك شط فرات رفت، غسل كرد.قطيفهاى به كمر بست و قطيفهاى ديگر بر دوش افكند. سپس كيسهاىكه همراهش بود، گشود و از آن آرد «سعد» (ريشه خوشبوى كوفى)برون آورد و خود را خوشبو كرد. سپس به طرف مرقد شريف امامحسين(ع) حركت كرد; در حالى كه مشغول ذكر خدا بود، خود رانزديك قبور رساند و گفت: مرا به قبر حسين(ع) برسان تا آن رالمس كنم. دستش را گرفتم و به قبر رساندم. هنگامى كه دستش بهخاك مرقد حسين(ع) رسيد، از شدت اندوه بيهوش شد و به روى قبرافتاد. من بر وى آب پاشيدم. وقتى به هوش آمد، سه بار گفت: يا حسين!ياحسين! ياحسين! سپس گفت: «حبيب لا يجيب حبيبه» آيا دوستجواب دوستش را نمىدهد؟! بعد گفت: چگونه جواب دهى كه خون ازرگهاى گلويتبر سينه و شانهات فرو ريخته و ميان سر و بدنت جدايىافتاده است! من گواهى مىدهم تو فرزند بهترين پيامبران و سرورمؤمنان و اسوه تقوا و پرهيزكارى و زاده هاديان و رهبران، وپنجمين تن از اصحاب كسا، فرزند بزرگترين نقبا(على-ع-) و فرزندسرور زنانى. چرا چنين نباشى كه دستسيد المرسلين تو را پروراند، در دامنپرهيزكارى بودى از پستان ايمان شير خوردى، با اسلام از شير بازگرفتهشدى و در زندگى و هنگام مرگ پاك بودى. قلب مؤمنان، از فراقتسوخت. آنها شك ندارند كه تو زندهاى، سلامو خشنودى خدا بر تو باد. گواهى مىدهم داستان تو مانند جريانشهادت حضرت يحيى بن زكريا بود. (كه طاغوت زمان سر از پيكرشجدا كرد.) عطيه عوفى مىگويد: سپس جابر، به اطراف قبر امامحسين(ع) متوجه شد و ساير شهيدان كربلا را چنين زيارت كرد: «درود و سلام بر شما ارواحى كه در محور قبر امام حسين(ع) جاىگزيديد. و شتر خود را در آستان او خوابانيديد. گواهى مىدهمشما نماز را به پا داشتيد و زكات را ادا كرديد و امر به معروفو نهى از منكر انجام داديد و با منحرفان و ملحدان جنگيديد.شما خدا را عبادت كرديد تا مرگتان فرا رسيد. سوگند به خدايىكه محمد(ص) را به راستى فرستاد، ما با شما در آنچه بدان واردشديد، شريك بوديم. عطيه عوفى مىگويد: از او پرسيدم:ما چگونه در جهاد و پيكار آنها (شهيدان كربلا) شركت داريم؟ مادر فراز و نشيب همراه آنها نبوديم و شمشير نكشيديم; ولى اينشهيدان جانبازى كردند، به گونهاى كه سرهايشان از بدنشان جداشد و فرزندانشان يتيم و زنانشان بيوه گشتند؟! جابر در پاسخگفت: اى عطيه، از حبيب خود رسول خدا(ص) شنيدم كه مىگفت: هر كسقومى را دوستبدارد، با آنها محشور مىشود و هر كس عمل قومى رادوستبدارد، در آن عمل با آنها شريك است. سوگند به خداوندى كهمحمد(ص) را به راستى فرستاد، نيت من و اصحابم همان نيت امامحسين(ع) و اصحاب اوست; نيتى كه بر اساس آن به شهادت رسيدند.

آيا جابر در روز اربعين كاروان اهل بيت(عليهم السلام) را نيززيارت كرد؟ در اين باره، چهار نظر وجود دارد: 1- امام سجاد(ع) و همراهانش درهمان اربعين اول (20 صفر سال61) از شام به كربلا آمد و در همان روز با جابر ملاقات كردند. 2- اين ملاقات، در اربعين دوم همان سال يا در اربعين سال بعد(سال 62 هجرى) تحقق يافت. 3- جابر و همراهان در اربعين اول سال 61 هجرى به زيارت قبرامام حسين(ع) توفيق يافتند، ولى ملاقات اهل بيت (عليهم السلام)بعد از خروج از كوفه، در مسير خود به شام نخستبه كربلا آمدند،به زيارت پرداختند و سپس به شام رفتند; آنها در اين روز كهمصادف با اربعين بود با جابر و همراهانش ملاقات كردند. به نظرمىرسد كه نظر سوم و چهارم از بقيه مناسبتر است.

جالب توجه اينكه در بالاى ضريح مقدس امام حسين(ع) كه به وسيلهشيعيان از هندوستان تهيه شده و 5/5 متر دراز و 5/4 متر پهنادارد، با آب طلاى خالص آيه نور و پس از آن، اين حديث نبوىنگاشته شده است: «يا جابر زر قبر الحسين فان زيارته تعدلماه حجه و ان قبر الحسين بن على ترعه من ترع الجنه ... و انكربلا ارض الجنه» اى جابر، قبر حسين(ع) را زيارت كن; زيراپاداش زيارت قبرحسين(ع) با پاداش انجام دادن صد حج (مستحبى)برابر است; و در حقيقت قبر حسين بن على(ع) گلزارى از گلزارهاىبهشت است... و زمين كربلا، زمين بهشتبه شمار مىآيد. جابر بهسفارش پيامبر(ص) عمل كرد و به عنوان نخستين زائر، در موقعيتىدشوار، اين سنت عظيم را بنيان نهاد.

پس از آنكه جابر، پيام رسول خدا(ص) را به امام باقر(ع) رساند،امام باقر(ع) به جابر فرمود: وصيتخود را آماده كن; زيرا تودر مسير حركتبه سوى خدايى! قطرات اشك از چشمان جابر سرازيرشد و به امام باقر(ع) عرض كرد: آقاى من، اين خبر را قبل ازشما رسول خدا(ص) به من داد و فرمود: «چند روز پس از ديدار با محمد بن على (امام باقر-ع-) از دنيامىروى.» امام باقر(ع) فرمود: «اى جابر، سوگند به خدا، خداوند علم گذشته و حال و آينده تا روز قيامت را به من عنايتفرموده است.» جابر وصيت كرد; آماده سفر شد. و سر انجام در 73يا 74 يا 78 قمرى در 94 سالگى در مدينه از دنيا رفت. طبق بعضى از روايات، امام صادق(ع) فرمود: جابر، آخرين نفر از اصحاب بود كه باقى مانده بود. ابان بنعثمان، كه در آن وقتحاكم مدينه بود، بر جنازه جابر نمازخواند.او به فرزندان جابر پيام فرستاده بود وقتى پدرتان از دنيارفت، او را به خاك نسپاريد تا من بر جنازهاش نماز بخوانم.زيرا حاكمان نماز خواندن بر جنازه بزرگان را امتياز و افتخارمىدانستند. گرچه جابر بن عبد الله انصارى، در ميدان نبرد با دشمن به شهادتنرسيد، ولى با شمشير قلم و بيان و در مسير مبارزه پيوسته بادشمنان بود. او با افشاگريهايش بينى دشمنان كينهتوز را بهخاك ماليد و از حريم مقدس امامان معصوم(ع) دفاع كرد. بىترديد،جابر از مصداقهاى روشن اين سخن رسول خدا(ص) به شمار مىرود: «اذا كان يوم القيامه يوزن مداد العلماء مع دماء الشهداءفيرجح مداد العلماء على دماء الشهداء» هنگامى كه روز قيامتمىشود، مركب قلم دانشمندان را با خون شهيدان مىسنجند; پس مركبقلم دانشمندان بر خون شهيدان برترى مىيابد.

عکس های جالب

اغتشاشات تهران

بازهم آشوب بوسیله حامیان میرحسین موسوی:

مسوول اینهاکیست؟

آیه الله جوادی آملی

آیه الله امجدکرمانشاهی

... و راه او شيوه‏اى ديگر در دفاع از ولايت و گريز از دوزخ درزمانه بيداد و ستم بود. در شهر كوفه ديده به جهان گشود و آرام‏آرام چنان ديگر مردان حق راه سعادت پيمود كوفه زادگاه‏فرزانگانى بيشمار و راد مردانى فرهيخته بود كه در پرتو انوارهدايت و امامت تشيع نور افشانى مى‏كردند. آن ديار، جنب و جوش‏مردان بزرگى را به ياد دارد كه هريك افتخارانى فراموش ناشدنى‏در راه حقيقت‏خلق كردند.

و اينك نيز به تماشاى يكى از آن مردان خدايى مى‏نشينيم. پدرش كه عموى هارون الرشيد خليفه عباسى بود، «عمرو» نام‏داشت. عمرو كوفى فرزندى داشت كه نامش را «وهب‏» نهاده بود وكنيه‏اش «ابو وهب‏» نام گرفت. اما اين فرزند خوشنام كوفى، درميان مردم به «بهلول‏» معروف شده بود.

 آرى، «بهلول عاقل‏» همان مردى است كه برخى دشمنان كم خرد، وى‏را «بهلول ديوانه‏» نام نهاده بودند.

 دل آن عاقل انديشمند، برغم اينكه خود از عباسيان به شمارمى‏رفت، همچون برخى ديگر از كوفيان حق طلب، جلوه‏گاه نور ولايت وتشيع گرديد.

در آن زمان، امام صادق(ع) از شهر مدينه نورافشانى مى‏كرد و هدايت امت پيامبراكرم(ص) را بر عهده داشت. كوفه نيز يكى از آن شهرهايى بود كه مردان بسيارى از آن‏برخاسته، با حركت‏به سوى مدينه، چونان پروانه‏هاى عاشق بر گردصادق آل محمد(ع) مى‏چرخيدند.

 در عصر امام صادق(ع)

بهلول كوفى‏نيز بسان ديگر همشهريان خويش، در جرگه اين عاشقان در آمده ودر زمره شاگردان خاص آن خورشيد صداقت جاى گرفت. علامه شهيدقاضى نورالله شوشترى، با استناد به كتاب «تاريخ گزيده‏» پس‏از بيان مطالب فوق آورده است:

«او (بهلول) در زمره متقيان عصر خويش قرار داشت.» مولف كتاب‏«روضات الجنات‏»، در معرفى بهلول عاقل چنين آورده است: «عالم عارف كامل، كاشف از لطايف اسرار و فنون، بهلول بن عمروعاقل عادل كوفى صوفى (صيرفى) معروف به مجنون ... از شاگردان‏برگزيده امام صادق(ع) است. وى در فنون حكمت، معارف و آداب‏اسلامى، فردى تكميل است.» سپس چنين مى‏نويسد: «بهلول در رديف فتوا دهندگان به شيوه مذهب تشيع بود و دردوران خويش، داراى مقبوليت عمومى بود.» بهلول عاقل به ترويج‏و نشر معارف اهل‏بيت(عليهم السلام) پرداخت. فراگيرى و سپس‏بازگويى و نقل روايات و احاديث معصومين از جمله فعاليتهايى‏است كه هريك از راويان و شاگردان مكتب ائمه(عليهم السلام) بدان‏همت مى‏گماردند. بهلول، از افرادى همچون «عمر بن دينار» كه خود نيز ازشاگردان امام صادق(ع) بود، روايت نقل كرده است.

علاوه بر وى‏«ايمن بن نابل‏» و «عاصم بن ابى النجود» از ديگر محدثانى‏هستند كه بهلول به واسطه آنان، احاديثى را نقل كرده است.

اوهمواره به دفاع از مكتب تشيع عشق مى‏ورزيد و در كمترين فرصت،به اين رسالت دينى خويش جامه عمل مى‏پوشيد. مناظرات بسيار او با مخالفان ولايت دليلى گويا بر اين مدعاست.

 روزى، شخصى معروف به «عدوى‏» از نوادگان خليفه دوم (عمر بن‏خطاب) در يك جلسه عمومى، به مناظره با بهلول نشست.عدوى در يكى از سوالهاى خود از بهلول پرسيد: اگر تو خود رااهل ايمان مى‏دانى، بگو ايمان چيست؟ بهلول در جواب گفت: قال مولاى جعفر بن محمد الصادق(ع)،«الايمان عقد بالقلب و قول باللسان و عمل بالجوارح والاركان.» يعنى مولايم امام صادق(ع) فرمود: ايمان اعتقاد قلبى‏است كه بر زبان آورده مى‏شود و با اعضاء و جوارح خويشتن بدان‏عمل مى‏شود. عدوى كه از مخالفان تشيع و به دنبال تضعيف موقعيت امام‏صادق(ع) نزد مردمان بود، خطاب به بهلول گفت: تو به گونه‏اى‏مى‏گويى «مولاى صادق من‏» كه گويا به جز وى انسان صادق وراستگويى وجود ندارد.

 بهلول گفت: آرى چنين است. در اين صورت اين اشكال بر شما واردمى‏شود كه جد تو عمر به گونه‏اى ابوبكر را صديق نام نهاد كه‏گويا در زمان وى، راستگويى ديگر نبوده است.

 عدوى‏گفت: آرى، بجز او كسى ديگر راستگو درست كردار نبود.

 بهلول گفت: اين سخن تو بر خلاف كتاب قرآن و سنت پيامبر(ص) است.

 زيرا خداوند در كتابش، ايمان آورندگان به خدا و رسولش را صديق‏معرفى كرده و فرموده است:

 «... والذين آمنوا بالله و رسوله اولئك هم الصديقون‏»

 همچنين‏سنت نبوى چنين است كه پيامبر(ص) به اصحاب خويش فرمود: هرگاه‏كار نيكى انجام دادى، از صديقان خواهى بود.

 عدوى گفت: ابوبكر بدان جهت صديق ناميده شد كه اولين مردى بودكه نبوت پيامبر اسلام(ص) را تصديق كرد.

بهلول گفت: با اينكه وى اولين نفر نبود (بلكه امام على(ع) اولين شخص بود)، آيه مورد نظر داراى معناى عام است و از نظرعلم ادبيات عرب و عبارت قرآن، اختصاص يافتن «صديق‏» به يك‏نفر، نادرست است.

 عدوى ديگر جوابى نداشت و براى فرار از اين رسوايى، به سوالات‏ديگرى روى آورد.

بهلول از ياران امام صادق(ع) شمرده مى‏شد. امابه نظر مى‏رسد فضاى اختناق و زورگويى‏هاى سياسى خلفاى عباسى، برخى از اصحاب امام(ع) را بر آن مى‏داشت تا حمايت و پشتيبانى‏خويش را به صورت كامل آشكار ننمايند و شايد همين عامل موجب‏گرديده است تا برخى از متون اصلى علم رجال را ثبت نكنند.البته برخى از بزرگان به گوشه‏اى از خصوصيات وى، اشاراتى‏هرچند كوتاه كرده‏اند. از آن جمله محقق بزرگوار، علامه‏مامقانى است كه پس از معرفى وى، نكاتى از ماجراهاى زندگانى‏اش‏را بيان كرده است. ايشان در فهرست اوليه كتاب خود، بهلول رافردى عاقل و مورد اطمنان دانسته‏اند.

مولف گرانقدر «قاموس‏الرجال‏» كه پژوهشهاى رجالى خويش را با ديدى منتقدانه بر اساس‏كتاب «تنقيح المقال‏» نگاشته است، پس از ذكر نام بهلول، بخشى‏از مناظرات وى با خلفاى عباسى را بيان كرده است.

همچنين‏پژوهشگرى ديگر در كتاب «منتهى‏المقال‏»، علاوه بر بيان برخى ازمناظرات بهلول درباره‏اش چنين نوشته است:

 «از برخى كتابهاى تاريخ و غير آن، معلوم مى‏شود كه بهلول‏داراى فضل و جلال و مقام بزرگى بوده است.»

بهلول در عصر امام كاظم(ع)

امت اسلام، پس از شهادت امام صادق(ع) رو به سوى فرزند و جانشين‏شايسته او كرده، از امام موسى كاظم(ع) به عنوان هفتمين ذخيره‏الهى و نور آسمانى پيروى كردند.

 عباسيان كه همواره عظمت معنوى و اجتماعى ائمه(عليهم السلام) رامانع دنيا دارى و زور مدارى خويش مى‏دانستند با حيله‏هاى مختلف،در صدد از ميان برداشتن صالح‏ترين عناصر جامعه انسانى بودند.از اين رو، هارون عباسى بر آن شد تا به هر شيوه ممكن، امام‏موسى بن جعفر(ع) را به قتل برساند. براى عملى كردن فكر خويش،به دنبال آن بود تا آن امام را متهم به خروج و قيام بر ضدحكومت‏خويش نموده، از اين طريق ريختن خون ايشان را مباح وكردار زشت‏خويش را عمل مشروع جلوه دهد. بر اين اساس، تصميم‏گرفت‏حكم قتل امام كاظم(ع) را از فقيهان و دانشمندان با نفوذعصر خويش دريافت كند.

 خليفه عباسى به سراغ بهلول كه در آن دوران، از فقيهان زبده ومورد قبول زمانه خويش بود رفته و از او در خواست كرد تا فتواى‏قتل امام(ع) را صادر كند. بهلول كه از يك سو دلباخته امام‏خويش بود و از سوى ديگر بيم آن مى‏رفت كه مخالفت‏با در خواست‏هارون به قتل وى بينجامد، براى تعيين تكليف نزد امام كاظم(ع)رفت و پس از بيان ماجرا خوستار راهنمايى از ايشان شد.

 امام موسى كاظم(ع) دستور داد تا بهلول براى فرار از صدور چنين‏فتوايى و نيز نجات جان خويش، خود را به ديوانگى زده خويشتن رااز اين ماجرا رهايى سازد.

 بهلول انديشمند نيز به دستور امام‏عزيز خويش عمل نمود و از آن پس، چرخ زندگى وى به گونه‏اى ديگرچرخيدن گرفت.

 ماجراى فوق كه از علامه قاضى نورالله شوشترى نقل شده است.بخوبى نشان خواهد داد كه موقعيت اجتماعى و مقبوليت عمومى ومقام فقهى بهلول به اندازه‏اى بود كه هارون الرشيد چنين‏مى‏پنداشت كه چنانچه بهلول، ريختن خون آن امام معصوم(ع) راجايز بداند، ديگر هيچ خطرى ازناحيه مردم او را تهديد نخواهدكرد و به اصطلاح بيانيه فقهى و سياسى بهلول در اين باره، حكومت‏عباسيان را مصونيت‏سياسى و دينى خواهد بخشيد.

چرا ديوانگى؟

 در باره اينكه چرا بهلول خود را به ديوانگى زد و از آن پس درميان جامعه به «بهلول مجنون‏» معروف شد، داستانى ديگر آمده‏است: هارون الرشيد خليفه عباسى تصميم گرفت تا شخصى را به عنوان‏قاضى بغداد منصوب كند. از اين رو با اطرافيان خويش مشورت كردو به راى آنها، بهلول را شايسته منصب قضاوت دانست. بهلول كه‏تا آن زمان در كوفه بسر مى‏برد، از سوى هارون به بغداد دعوت‏شد. هارون به او گفت: درامر خلافت‏به كمك تو نيازمندم.

 بهلول‏گفت: چگونه بايد تو را يارى كنم؟

 هارون گفت: منصب قضاوت بغداد را بپذير.

 بهلول كه خلافت عباسيان را غاصبانه مى‏دانست‏به هيچ وجه حاضر به‏همكارى با حكومت آنان نبود، جواب داد: من شايسته اين مقام‏نيستم. هارون در جواب گفت: مردم بغداد تو را شايسته اين مقام‏مى‏دانند.

 بهلول گفت: سبحان الله، من خويشتن را بهتر از ديگران مى‏شناسم.

 اگر در گفته خود (كه شايسته قضاوت نيستم) راستگو باشم، پس‏همان است كه گفتم. و چنانچه در اين گفته خود، دروغگو باشم،انسان دروغگو شايسته تصدى قضاوت نيست.

 هارون عباسى همچنان برنظر خويش اصرار و پافشارى مى‏كرد تا وى قضاوت را بپذيرد. هربارجواب و عذر بهلول را به گونه‏اى رد مى‏كرد. بهلول كه حاضر به‏همكارى با دشمنان اهل‏بيت: نبود، ناچار جواب داد: امشب را به‏من مهلت دهيد.

 هارون آن شب را به او مهلت داد و صبحگاهان مردم‏مشاهده كردند كه بهلول سوار بر چوبى شده و چون اسب سوارى دربازار حركت مى‏كند و مى‏گويد: كنار برويد و راه را باز كنيد كه‏اسب من شما را لگد نزند.

 زندگى با درد و رنج

اگر چه اين داستان، نيز چون ماجراى قبل، بيانگر صلاحيت علمى وفقهى بهلول است اما از سوى ديگر نشان از غمى جانكاه در ميان‏شيعيان و زندگى سخت و درد آور آنان در دوران حاكميت وديكتاتورهاى عباسى است. فقيهان و فرزانگانى چون بهلول، هريك بايد به گونه‏اى غيرمتعارف به زندگى خويش ادامه مى‏دادند و اين همه تنها به جرم‏عشق به اهل‏بيت(عليهم السلام) بود و بس. شايد پيشنهاد قضاوت ازسوى هارون، براى اجراى همان نيت قتل امام(ع) بوده است و گويابهلول بخوبى مى‏دانست كه با توجه به اوضاع سياسى آن دوره،چنانچه در جايگاه قضاوت بغداد بنشيند، پس از چندى دو راه بيش‏نخواهد داشت. فتواى قتل امام كاظم(ع) و يا كشته شدن.

 شيوه پيشنهادى امام كاظم(ع) نسبت‏به بهلول نيز بهترين ومناسب‏ترين راه حل مشكل بوده است.

 تجربه‏اى ديگر

البته اينگونه مسائل در عصر امام كاظم(ع) تازگى نداشت. چه‏اينكه قبل از آن در دوران امامت امام محمد باقر(ع) اوضاع‏زمانه به گونه‏اى شد كه جابر بن يزيد جعفى كه از شاگردان ويژه‏و بسيار صميمى امام باقر(ع) بود، به سفارش امام خويش، شيوه‏اى‏همچون شيوه زندگانى بهلول در پيش گرفت. جابر كه از ارادتمندان‏خاندان پيامبر(ص) بود، در كوفه به ارشاد مردم مى‏پرداخت.

 فعاليتهاى فرهنگى و تبليغات مذهبى جابر، خليفه و دست‏اندركاران حكومت را به خشم آورد تا جايى كه وجود وى را براى‏بقاى سياسى خود خطرناك مى‏دانستند. از اين رو هشام بن‏عبدالملك، توطئه قتل وى را طرح ريزى كرد.

 امام باقر(ع) براى نجات جان جابر، نامه‏اى به او نوشت و دستورداد تا وى خود را به ديوانگى زده تا از اين شر رهايى يابد. واو به دستور امام عمل كرد و از گزند خليفه مصون ماند.

 بهلول عاقل سرانجام چنين سرنوشتى پيدا كرد و بناچار تا آخرعمر خويش، به همان شيوه رفتار مى‏كرد. بطورى كه در ميان مردم‏به «ديوانه‏» معروف شد.

 شيوه به ظاهر ديوانگى او تنها و تنها در برخى از رفتارها وبرخوردها بوده است. و الا در هيچ يك از گفتارها و كلمات وعبارات بهلول، كوچكترين نشانى از ضعف عقلى و يا اختلال روانى‏وجود ندارد بلكه گفته‏ها و نظريات وى سرشار از زيركى، عقل وفراست كامل است كه هر شخصى با خواندن مناظرات و مباحثات‏بهلول، خود بدين نتيجه خواهد رسيد.

 بهلول در همين موقعيت‏به ظاهر ديوانگى‏اش، مناظره‏هاى بسيارى بامنكران اهل‏بيت و مخالفان مذهب تشيع ترتيب داد كه در لابلاى‏آنها، سخنانى نغز و شيرين از او نقل شده است.

 بهلول و ابو حنيفه

قاضى نورالله شوشترى يكى از مناظرات بهلول را چنين بيان كرده‏است.

 روزى بهلول از كنار خانه ابوحنيفه (از پيشوايان اهل سنت) عبورمى‏كرد. در اين هنگام شنيد كه وى به شاگردان خويش مى‏گويد:

 امام جعفرصادق(ع) سه مطلب گفته است كه من آن را دوست نداشته ونمى‏پسندم. اول آنكه مى‏گويد: شيطان با آتش جهنم عذاب مى‏شود.

 چگونه شيطان كه خود از آتش است، با آتش عذاب مى‏شود؟

 ديگر آنكه مى‏گويد: خدا را نمى‏توان ديد. چگونه چيزى را كه‏موجود باشد نمى‏توان ديد؟

 سوم آنكه مى‏گويد: انسان در كارهاى خويش، فاعل مختار است و حال‏آنكه نصوص و متون دينى برخلاف آن است. (و خداوند خالق و پديدآورنده همه چيز است.) بهلول كلوخى برداشت و به طرف ابوحنيفه‏پرتاب كرد و گريخت. كلوخ به پيشانى ابوحنيفه خورد و او راآزرد. پس از دستگيرى بهلول، براى شكايت وى را نزد حاكم بردند.

 بهلول به او گفت: چه آزارى از سوى من به تو رسيده است؟

 ابوحنيفه گفت: كلوخى به پيشانى‏ام زده و سر من را به دردآورده‏اى.

 بهلول گفت: درد را به من نشان بده؟

 ابوحنيفه گفت: درد را چگونه مى‏توان ديد؟

 بهلول گفت: پس چرا (بر امام صادق(ع) اعتراض مى‏كردى و مى‏گفتى‏چگونه مى‏توان گفت كه خداوند موجود است ولى نمى‏توان او را ديد؟

 علاوه آن كلوخ خاك بود و تو نيز از خاك هستى پس نمى‏بايست‏خاك‏از خاك آزار ببيند وعذاب شود. همچنين من تقصيرى ندارم و بايداز خدا شكايت كنى، زيرا تو خود مى‏گفتى انسان فاعل كارهاى خويش‏نيست و همه كارها به ست‏خداست. پس چرا تو مرا نزد حاكم آورده و ادعاى قصاص مى‏كنى؟

 ابوحنيفه با شنيدن سخنان منطقى و عاقلانه بهلول شرمنده شد و ازشكايت‏خويش منصرف گشته، جلسه دادگاه را ترك كرد. پژوهشگرمعاصر، علامه شوشترى، پس از نقل ماجراى فوق، نظر علامه مامقانى‏را تاييد كرده مى‏نويسد:

 سزاوار است كه ابوحنيفه براى شكايت از بهلول، نزد منصور عباسى‏رفته باشد نه نزد هارون. زيرا ابو حنيفه، قبل از خلافت هارون‏وفات كرده است. ارادت بهلول به پيشوايان معصوم و مخالفت‏سرسختانه با مخالفان ايشان، همواره محور فعاليتهاى وى بود. حتى پس از ديوانه‏نمايى‏اش اين رفتار را نيز از خود بروز مى‏دادو از كمترين فرصت‏براى تحقير و تضعيف دشمنان مى‏كوشيد.

 داستانهاى زير نمونه‏اى از آن است. روزى وزير هارون الرشيد(خليفه عباسى) به بهلول گفت: خوشا به حالت كه خليفه تو راسرپرست و فرمانرواى خوكها وگرگها قرار داده است. بهلول بدون‏فاصله به وزير گفت: پس مواظب باش كه از اطاعت و فرمانروايى من‏خارج نشوى. پس از اين جواب، وزير خجل و شرمنده شد. هنگامى كه‏بهلول در بصره بود، برخى دور او را گرفته گفتند: اى بهلول‏ديوانگان بصره را براى ما بشمار؟ بهلول گفت: شمارش ديوانگان‏بسيار بطول مى‏انجامد ولى مى‏توانم عاقلان را بشمارم.

 حضرت آیت الله محمود امجد دامت افاضاته در پی سوء استفاده از نام ایشان و عنوان کلاس اخلاق در راستای تبلیغات انتخاباتی فرمودند: حتی نزدیکانم نیز از نظر بنده آگاهی ندارند.

 امروز در پی دعوت مدرسه علمیه  اباصالح اصفهان از حضرت آیت الله امجد با عنوان درس اخلاق ، ایشان هنگام ورود به جلسه و مشاهده فضای حاکم تبلیغاتی در حمایت از محمود احمدی نژاد و درج این عنوان در دعوت نامه « سخنرانی آیت الله امجد در حمایت از دکتر احمدی نژاد»  جلسه را ترک و اعلام فرمودند: « این کار خیانت است بنده عامل توازن در جامعه هستم و از هیچ کاندیدایی حمایت نکرده ام تا جایی که حتی نزدیکانم از نظر بنده آگاهی ندارند»

 آیت الله محمود امجد  افزودند: از آنجایی که علما  با عامه مردم و جوانان سروکار دارند شایسته نیست تا اسمی از کاندیدایی ببرند اینکه معیارها را  مطرح کنند و درواقع معیار بدهند مردم خود شعور دارند  و می توانند فرد مناسب و اصلح را از میان آنها برگزینند.

 این استاد اخلاق  افزود: انتخابات تحقیقی است و امری تقلیدی نیست  افراد  باید بروند خودشان تحقیق کنند و ببینند چه کسی  برای اداره کشور مناسب می باشد.انتخاب بعد از علم می باشد لذا  شرط احتیاط آنست که اگر  بعد از تحقیق و کنکاش لازم نتوانستند کاندیدای مناسب را بیابند ضرورتی ندارد که حتما رای بدهند.

 از آنجایی که این رفتار خودسرانه بوده است و نقل قول از افراد بدون هماهنگی با ایشان یک رفتار غیر اخلاقی است که امکان دارد با تمام شخصیت های علمی و مذهبی صورت پذیرد کلاس درس استاد با این پیام کوتاه ولی عمیق به انجام رسید تا راهی پیش پای فضلا و علما باز گردد که دچار تحمیلات و به تبع آن تأویلات گوناگون و محذورات نشوند و از سوی دیگر چراغی باشد پیش روی همگان که بدانند ساحت علم و دین از بازیهای دنیوی مبرا است.

 ارتباط دیانت و سیاست با پاسداری از صیانت دین ممکن است و به معنی شرکت در بازیهای سیاسی نیست . بازی دادن و بازی خوردن برای همگان ناپسند است ولی حوزه های معرفت دینی باید بیشتر مراقب باشند .

 آیت‌الله امجد بر این حدیث از امام محمد باقر(ع) تاکید کرد که مسلمان باید 70 گناه کبیره برادر مومن خود را بپوشاند.

وی در مورد انتخابات خاطر نشان کرد: هر فرد به هر نامزدی که بخواهد رای خواهد داد اما پرده‌دری در این رقابت‌ بی فایده است.

آیت‌الله امجد همچنین به سخنان رهبر انقلاب در حرم مطهر امام خمینی اشاره کرد و افزود: رهبر نیز در سخنان خود نشان دادند که از این گونه رفتارها ناراحت هستند.

به گزارش فارس به نقل از منابع خبري، زنگنه ، شمقدري و شمار ديگري از اعضاي ستاد انتخاباتي دو نامزد در حضور ضرغامي قرعه كشي كردند كه كدام نامزد اول صحبت كند كه نوبت اول به احمدي نژاد افتاد.

ساعت حدود 10 شب آقايان موسوي و احمدي نژاد وارد ساختمان توليد صدا وسيما شدند و حدود 7 دقيقه به آغاز مناظره ، ابتدا موسوي و بعد احمدي نژاد وارد استوديو شدند و در مقابل يكديگر نشستند .

موسوي قبل از مناظره در حالي كه شماري از اعضاي ستاد وي را همراهي مي كردند در پاسخ به پرسش خبرگاران اعلام كرد پيش از مناظره مصاحبه نخواهد كرد .

به تازگی یک نرم افزار برای پرتابل کردن دیگر نرم افزارها وآموزش فارسی آن راکه توسط خودم تهیه شده است راقراردادم.پرتابل کردن یاprotableکردن یعنی نرم افزارقابل حمل ونقل می شود ونیازبه نصب کردن ندارد ومی توانید آن رادرفلش مموری قرارداده ودرهردستگاه دیگری ازآن استفاده کنید.

نام این نرم افزار تی اچ اینستال است وورژن آخرآن می باشد.

بشتابید تاازدست نرفته است.

بیاباران برای مابیاور

بهاران رابه این صحرابیاور

عطش داریم تا کی قطره قطره

بیاوباخودت باران بیاور

همه باهم ۲۲خردادپای صندوق های رای

 محموداحمدی نژاد میرحسین موسوی محسن رضایی ومهدی کروبی هیچکدام مهم نیست.مهم حضوراست...

 والشمس که بی روی تومن حیرانم

والفجرکه بی وصل تودربحرانم

واللیل که بی نوی توروزم تاریک

والعصرکه بی عشق تودرخسرانم

نوای نای نیستان ،خداکندکه بیائی

ضمیرروشن باران، خداکندکه بیائی

طلوع قدرسپیدی، بلوغ سبزرهائی

معادرویش انسان، خداکندکه بیائی

به انهدام سیاهی، به انهدام جهالت

سفیرناشرقران ،خداکندکه بیائی

نمازخالص عشقی، رجای منتظرانی

زلال چشمه ایمان، خداکندکه بیائی

توشهرسبزصیامی، طلوع نظم سلامی

هلاتورمزبهاران، خداکندکه بیائی

غباررنج زمین را،فضای تلخ زمان را

سماط صبح تودرمان، خداکندکه بیائی

خودت که می دانی

تویی که حرف دلم را،نگفته می خوانی

وهرچه دردل من هست ،خوب می دانی

درست وقت نیازم به آب ،می باری

شبیه آیه امن یجیب می مانی

توازمیان دلم ،قطره قطره می جوشی

دلم که می شکند،آیه آیه، بارانی

تووهمیشه نگاه زخنده لبریزت

من وهمیشه پریشانی وپریشانی

برای ازتوسرودن، بهانه لازم نیست

تویی تمام دل من، خودت که می دانی!

هزارپنجره عاشق

دلی به یادشما،غرق نورخواهم داشت

برای دیدنتان ،شوق وشورخواهم داشت

کنارپنجره های همیشه بازغزل

برای عرض ارادت، حضورخواهم داشت

قراراین غزل من، شماشدی آقا

ازاین که شاعرتانم، غرورخواهم داشت

هزارپنحره عاشق، هزارجمع نجیب

دلی به شوق ظهورت نجیب خواهم داشت

همیشه منتظرم، باتوشاخه نرگس

من انتظارقریب ظهورخواهم داشت

برای گفتن حرفم، اجازه می خواهم

به روزآمدنت من، حضورخواهم داشت

برای مشاهده عکس های

زیبای وبلاگ مان

 و نیزدانلودچیزهای  مفید

به بخش لینکهای این وبلاگ مراجعه کنید.

این روزهاباداغ شدن بازارتبلیغات کاندیداهای تصدی پست ریاست جمهوری،پرده ازبسیاری اموربرداشته می شود.ازمدت هاقبل ازشروع تبلیغات به حسب اهمیت آن انتخابات،محافل خانوادگی ودوستانه وسایت هاووبلاگ ها به بیان دیدگاه های خودمی پردازندواصطلاحااتخاذ مبنا می کنند.

به نظرمن،اگرتنهافایده این کارهابازترشدن دیدجستجوگرانه مردم، وآشناشدن آنهائی که درتعیین سرنوشت آینده این نظام اسلامی نقش دارند باشد ،خودپیروزی بزرگی برای این انقلاب خواهد بود.

همانطورکه می دانید، اجتهاددرامورعلمی برای همه مردم ممکن نیست امادرکارهای سیاسی واجرائی، نظرامام خمینی این بودکه همه عوام وخواص ازمردم، بایددراین امرمجتهدبوده ونظرات خودرابیان کنند.

این کاردرحقیقت واکسینه کردن مردم دربرابرهجمات فکری بدخواهان نظام وبانیان انقلاب های رنگین ومخملی است وبه مردم قدرت تصمیم گیری می دهد.

نکته مهم دیگراین که تبلیغات ومناظره های انتخاباتی،صحنه نشان دادن درون مایه کاندیداها ومحل نمایاندن ادب دررفتاروکلام،صداقت بامردم  وتوانمندی آنهادراداره مملکت است .

براستی آیااین دوروز دنیای فانی ارزش انواع تهمت ها ودروغ ها رادارد؟

آیافروختن دین به دنیای دیگران عاقبت یه خیری به همراه دارد؟

آقایان وخانم ها، شمارابه تماشای صحنه هایی ازیک سریال جالب وواقعی که درشهرستان دامغان کلیدخورده است دعوت می کنم.پیش بینی می شوداین سریال وجدان بعضی هارابه درد آورد ودربرخی دیگراثرخاصی نگذارد.

تهیه کننده تاکنون هرچه به مغزش فشارآورده است نتوانسته نامی درخورآن برایش انتخاب کند.فلذاازکلیه بینندگان محترم دعوت به عمل می آورد تا وی رادراین امر مهم یاری رسانند.

سکانس اول:

ازاتوبوس که پیاده شد، خودش هم فهمیده بودکه نسبت به قبلش کمی فرق کرده است.تامنزل راهی نمانده است.جوری راه می رود که انگاربین راه منتظر شنیدن چیزی است.

جزصدای جروبحث چندگنجشک برروی درختی بابرگ های کم پشت،چیزدیگری گوش هایش راقلقلک نمی داد.درخلوت جاده دوموتور سوارازپشت سرنزدیک می شوند:

-سلام حاج آقا.....تقبل الله... .

یک نیش خند،آخرین کلامشان بود.آنقدرسریع ردشدند که جواب سلام عابرپیاده رانشنیدند.شایدخودشان هم می دانستندکه این نوع سلام، جواب ندارد.

سکانس دوم:

-السلام علیکم ورحمه الله وبرکاته.... ان الله وملائکته یصلون علی النبی...

مکبرمسجدجامع بعدازاتمام نمازاین جملات رامی خواند.حاج آقا هم بامردم همصدا می شودوصلوات می فرستد.دستش رادراز می کند،تادست نوجوانی که کنارش نشسته وبه اصطلاح می خواهدمصافحه کند درهوا نخشکد.

تسبیحاتش که تمام می شود،نوجوان که منتظرتمام شدن ذکرهاست روبه حاج شیخ کرده ومی پرسد:

-شماتابحال نمازجماعت هم خوانده اید؟

-پس تا الان چیکار می کردیم؟!

-نه منظورم این است که شماامام جماعت باشی ومردم به شمااقتداکنند.

حاج آقا می گوید:آره مثلا درروستاهای کرمان وشیراز.

-وای پس شما ایران گردی هم می کنید!

حاج آقاکه می دانست پدراین نوجوان آژانس زیارتی دارد، بالبخندی می گوید:البته بابای توهم جهان گردی می کنه!

نوجوان که حالاباحاج آقای روحانی خودمانی ترشده قبل ازخداحاظی می گوید:

-راستی حاج آقامن وقتی شماهارو می بینم یادفرشته هامی افتم!

جوابش یک لبخندشیرین وباطعم محبت بود.

سکانس سوم:

شب آخری است که دردامغان (بعضی داغون قرائت می کنند)است. ازسربالائی قیصریه ردمی شود. گویاعجله دارد .قدم هایش رابلندبرمی دارد.مرد سی چهل ساله ای که حالانزدیک ترشده است،بادیدن یک دست عباوعمامه برقامت یک طلبه،بطوراتوماتیک وبدون هیچ مقدمه چینی شروع به فحاشی می کند:

-همه اش تقصیرشما آخوندهاست.همین شماهاهستیدکه خواهرمملکت رافلان کردید(حسب الامراداره ارشاددولت نهم اینجاکمی سانسوراعمال شده است).... .

حاج آقاکه دوزاری اش افتاده او چه می خواهدبگوید، بدون اینکه حتی سرش رابرگرداندیاحتی نیم نگاهی نثارمردک کند راهش راادامه می دهد.انگارنه خودش دراین عالم هست ونه آن دیگری.

حالافاصله شان زیادشده است.هنوزصدای ناراضی مردعابربه گوش می رسداماجوان روحانی فقط داردیک بیت شعرعربی زیرلب زمزمه وتکرار می کند:

مولاعلی می فرمایند:ازکنارپست نهادی می گذرم که مراناسزامی گوید،من هم ردمی شوم ومی گویم :اوبا من نیست منظورش کس دیگری است.

هرچه باخودکلنجارمی رود،نمی فهمد تابه حال کی هیزم فروشی می کرده است که ازقضا،هیزم های تَرَش نصیب این آقاشده!

آنقدرمشغول فکربود که نفهمید درمسیرش ،ازکناربرادر ورفقایش گذشته وآنها به وی سلام کرده اند.چندقدم آن طرف ترکه متوجه آنهاشدبرگشت وجواب سلامشان راداد .کمی هم گرم گرفت .هیچ وقت دوست نداشت سلامی بی جواب بماند...

آقازاده ایشان زمانی که برای شناسایی محل دفن آمدند، گفت که حضرت آیت الله بهجت(ره) چندین بار این مکان را نشان ادند و می‌خواستند که در این محل دفن شوند و محل دفن به انتخاب خود حضرت آیت الله بهجت(ره) بوده است. 

فرماندار قم گفت: حضرت آیت الله بهجت (ره) از قبل محل دفن خودشان را مشخص و به فرزندانش اعلام کرده بود.

علی نیکان قمی، فرماندار قم، ضمن قدردانی از حضور گسترده مردم در مراسم تشییع و خاکسپاری حضرت آیت الله بهجت(ره) گفت: این حضور و استقبال پس از رحلت حضرت آیت الله گلپایگانی (ره) سابقه‌ نداشت و همه با عشق ارادت به اهل بیت(ع) و مرجعیت در این مراسم حضور داشتند.

وی در خصوص انتخاب محل دفن حضرت آیت الله بهجت(ره) در مکانی جدای از مراجع تقلید مرحوم، ‌اظهار داشت: آقازاده ایشان زمانی که برای شناسایی محل دفن آمدند، گفت که حضرت آیت الله بهجت(ره) چندین بار این مکان را نشان دادند و می‌خواستند که در این محل دفن شوند و محل دفن به انتخاب خود حضرت آیت الله بهجت(ره) بوده است.